Taras z przeszłością

Taras powstał w przeważającej części z materiałów rozbiórkowych odzyskanych z remontowanego budynku. Szerokość części głównej (tam, gdzie stoją meble ogrodowe) to 3 m, a długość 6 m. Wzdłuż elewacji szczytowej taras ma szerokość 1,2 m i służy do składowania drewna kominkowego. Fundament tarasu stanowią słupy wymurowane z cegły rozbiórkowej (38 x 38 cm) na chudym betonie. Słupy mają rdzeń żelbetowy, w którym osadzono nagwintowane kotwy o średnicy 16 mm. Na nich osadzono podłużną drewnianą belkę podwalinową i dokręcając nakrętki, wyregulowano jej poziom. Podwalina nie dotyka do słupków – dzieli je nakrętka regulująca poziom. Drugą belkę podłużną przymocowano do ściany piwnicznej budynku. Obie belki mają przekrój 12 x 20 cm. Do nich, za pomocą połączeń ciesielskich oraz stalowych blach montażowych, przymocowano belki poprzeczne – legary (8 x 16 cm) o rozpiętości 3 m, w rozstawie co 60 cm. Przed zamontowaniem drewnianej konstrukcji przestrzeń pomiędzy ścianą piwniczną budynku (zaizolowaną i ocieploną) a stopami fundamentowymi (do poziomu około 30 cm pod posadzką tarasu) wysypano gruzem rozbiórkowym (zmieściło się go tam około 10 m3), który przysypano piaskiem. Dzięki temu pod tarasem nie rosną chwasty, a jednocześnie zaoszczędzono pieniądze za wywóz gruzu. Podobnie podniesiono też poziom terenu w otoczeniu tarasu, co ładnie połączyło go z ogrodem. Podłogę tarasu zrobiono ze starych, 70-letnich desek z rozebranych w czasie remontu podłóg budynku. Zostały one odwrócone, wycyklinowane i nasączone pokostem. Przeleżały zimę na legarach tarasu. Kiedy okazało się, że są w dobrym stanie, zostały do nich przymocowane wkrętami. Pomiędzy deskami pozostawiono pólcentymetrowe przerwy, które umożliwiają odprowadzenie wody z posadzki. Wokół tarasu przykręcono pionowo deski ukrywające elementy montażowe oraz pustą przestrzeń pod posadzką. Taras przetrwał już trzy zimy i oprócz zszarzenia desek jest w dobrej formie.