Taras nad wodą

Zbudowano go na dwóch poziomach oddzielonych od siebie trzema schodkami (ich stopnie wypełnia kostka brukowa ułożona w ramach z próżniowo impregnowanych belek sosnowych 8×8 cm). Różnica wysokości pomiędzy poziomami wynosi około 80 cm. Do budowy poziomu górnego (12 m2,2 x 6 m), na który wychodzi się wprost z salonu, użyto ubitego gruzu budowlanego oraz części ziemi pozostałej po wykopaniu jeziorka. Ten ziemno-betonowy wał o wysokości 110 cm stanowi podłoże dla sześciu law betonowych ułożonych co 1 m. Bezpośrednio na nich leżą bardzo ciężkie legary dębowe (trzymają się niezmiennie od pięciu lat bez dodatkowego mocowania) o wymiarach 12 x 12 cm, do których są przybite surowe, niczym niezabezpieczone deski dębowe grubości 25 mm, obrobione tylko na tyle, by pozbyć się drzazg. Górny taras osłaniają trzy duże, prostokątne drewniane trejaże. Są gęsto porośnięte pnączami różnych gatunków (między innymi powojnikiem i wisterią). Latem tworzą zielony dach, w którego cieniu stoi stół z krzesłami.

Dolny taras (28 m2,2 x 14 m) oparto na betonowym murze oporowym wysokości 150 cm stanowiącym jeden z brzegów stawu kąpielowego. Podłoga tarasu jest z grubo oszlifowanych desek sosnowych grubości 25 mm przybitych do sosnowych legatów (12 x 6 cm). Leżą one co 1,5 m i są zakotwione w ścianie muru oporowego. Z jednej strony taras jest zakończony placykiem z kostki brukowej o powierzchni około 2 m2, na którym można bezpiecznie ustawić grill, z drugiej – ginie w trawie nadwodnej łączki. Fragment tarasu naprzeciwko schodków (długości 1 m) został wysunięty nad wodę – i tak powstał pomost. Tworzą go dwa dłuższe niż pozostałe legary (około 2,5 m) do których przymocowano deski. Deski na obu poziomach tarasu są co roku zabezpieczane drewnochronem barwiącym na ciemny brąz, który stopniowo płowieje pod wpływem deszczu i słońca. Ich nieheblowana (ale bez zadziorów) powierzchnia i specyficzny brunatny odcień nawiązują do charakteru mazurskich pomostów rybackich.