Gres porcelanowy

Porcelanico, porcellanato – wszystkie określenia oznaczają to samo, pochodzą jedynie z różnych języków. Dzisiaj to najbardziej popularny z gresów.
Jest mocno sprasowany, poprzez co posiada wysoce małą porowatość i niską nasiąkliwość. Do tego produkcji używa się glinki lepszej jakości (z punktu widzenia estetyki, lecz nie właściwości fizycznych) aniżeli przy wytwarzaniu gresu technicznego, nieco inne są również proporcje składników (więcej bywa kaolinu).
Prowadzi to do wyeliminowania zanieczyszczeń, jakie są widoczne na płytkach gresu technicznego jako ciemne nakropienia. W gresie porcelanowym nie może ich być, bo utrudniałyby osiągnięcie czystego koloru (kolor płytek po wypaleniu zależy od proporcji kaolinu, kwarcu i skaleni). Ma znacznie bogatszą kolorystykę aniżeli gres techniczny – płytki zdobione są różnymi masami, solami, barwnikami mineralnymi. Mogą one naśladować materiały naturalne, takie jak drwa czy głaz (granit, trawertyn, marmur). Płytki gresu porcelanowego są wysoce wytrzymałe, odporne na zmiany temperatury i większość środków chemicznych, choć ciężko usunąć z nich plamy i są dość śliskie. Wśród gresów porcelanowych wyróżnia się kilka rodzajów, jakie różnią się sposobem formowania, zdobienia i wykończenia. Są to gresy polerowane, polerowane przed wypaleniem, szkliwione, barwione w masie, z podwójnego zasypu, strukturalne, półpolerowane i pocieniane.